تعريف
لارنگوتراكئيت
عفوني نوعي بيماري حاد ويروسي در ماكيان ، قرقاول و طاووس است كه با بروز
تنگي نفس ، سرفه ، تنفس با دهان باز ودفع اكسوداي خوني از دستگاه تنفس مشخص
مي شود .
بيماري
لارنگو تراكئيت در درجه اول درماكيان و قرقاول رخ مي دهد ولي بروز آن در
طاوس نيز گزارش شده است . اكثر موارد شيوع بيماري درماكيان بالغ يا نيمه
بالغ اتفاق مي افتد ، اما تمام گروههاي سني نسبت به اين بيماري حساسند . بيماري لارنگو تراكئيت در اكثر كشورهائي كه ماكيان را به طور متراكم پرورش مي دهند وجود دارد .
بيماري لارنگو تراكئيت توسط
يك هرپس ويروس ايجاد مي شود . اين ويروس در خارج از بدن ميزبان مقاومت
زيادي ندارد و توسط بسياري از ضدعفوني كننده ها به سادگي از بين مي رود .
نشانه هاي باليني
الف. شكل حاد
1
– تنگي نفس مشخصي وجود دارد كه اغلب با صداهاي تنفسي بلند و سرفه همراه
است . پرندگاني كه شديداً مبتلا باشند ، اغلب در حين نفس كشيدن سرو گردن
خود را با لا و كشيده نگهداشته صداي خس خس بلندي ايجاد مي كنند .
تصوير 1- تنگي نفس در ماكيان مبتلا
2 – ممكن است متعاقب سرفه و لرزش سر ، ترشحات مخاطي خون آلودي دفع گردد و منقار ، صورت و سر بعضي از پرندگان خوني باشد .
تصوير 2- كونژكتيويت ناشي از بيماري در ماكيان
3
– معمولاً اين بيماري ميزان ابتلاي بالا و مرگ و مير قابل توجهي دارد ، به
طوري كه ميزان مرگ و مير تا حد 50تا 70% نيز گزارش شده است ، اما معمولاً
ميزان آن بين 10 تا 20 درصد مي باشد . دوره اين بيماري از اكثر بيماريهاي
ويروسي و تنفسي ماكيان طولاني تر است و به مدت 2 تا 6 هفته در گله باقي مي
ماند .
ب. شكل تحت حاد
نشانه
ها اغلب شامل تورم ملتحمه است كه با چشمان مرطوب ، ترشح اشك ، ترشح بيني ،
تورم سينوسهاي تحت حدقه اي و كاهش توليد تخم مرغ همراه مي باشد .
نشانه هاي كالبد گشايي
1
– تورم شديد حلق و حمجره ، اغلب همراه با اكسوداي خون آلود در ناي وجود
دارد .ممكن است التهاب به داخل برونش وكيسه هاي هوايي گسترش يابد . ممكن
است پرندگان مرده در ناي خود توده پنيري شكل يا غشاي كاذبي داشته باشند كه
سبب انسداد ناي شده باشد . علت مرگ اين پرندگان خفگي است .
تصوير 3- خونريزي وتورم شديد ناي
تصوير 4- خونريزي شديد ناي
تصوير 5- اكسوداي پنيري در ناي
تشخيص بيماري
نشانه ها جراحات مربوط به نوع معمول و بيماري زاي لارنگو تراكئيت تا آن حد مشخص هستند تا شك ما را نسبت به لارنگو تراكئيت برانگيزند . براي اطمينان از تشخيص بيماري بايد از تست هاي سرمي و آزمايش هاي ديگر استفاده كرد.
كنترل وپيشگيري بيماري
1
– از وارد نمودن پرندگان واكسينه ، بهبود يافته يا پرندگاني كه در معرض
بيماري بوده اند ، به گله حساس اجتناب نماييد . بهتر است گله هاي حساس را
در قرنطينه سختي قرارداد ، هيچ نوع پرنده اي را به آن گله وارد ننماييد .
2
– بايد پرندگان را از مرغ داريهاي آلوده به ويروس لارنگوتراكئيت خارج كرد و
سپس جايگاه را تميز و ضدعفوني نمود و قبل از استفاده مجدد ، 4 تا 6 هفته
خالي نگه داشت .
3 – واكسيناسيون ، در مناطقي كه بيماري لارنگو تراكئيت به
صورت بومي وجود دارد ، غالباً انجام مي شود وكاملاً موثر است . واكسنهاي
تخفيف حدت يافته موجودند و مي توان آنها را از طريق قطره چشمي ، آب
آشاميدني يا اسپري آئروسول تجويز كرد . حداقل سن واكسيناسيون در 4 هفتگي مي
باشد ، اما براي گله جانشين شونده مرغهاي تخمگذار ، معمولاً از 8 تا 12
هفتگي انجام مي شود .
بندرت
ممكن است 1 تا 4 هفته پس از واكسيناسيون ، نشانه هاي باليني مشابه ابتلاي
طبيعي به اين بيماري در گله بروز نمايد . اين انواع بيماري كه مربوط به
واكسن مي باشند ، معمولاً به وسيله پايين بودن ميزان ابتلا ومرگ و مير مشخص
مي شوند .
4 – گزارش كردن بيماري در بعضي ايالات آمريكا الزامي است .
درمان
اين بيماري درمان ندارد.
منبع
: راهنماي بيماري هاي طيور ، تاليف سي اي وايتمن و اي اي بيكفورد ، ترجمه
آقايان دكتر محمد حسين بزرگمهري، دكتر بهرام شجاعدوست، دكتر عليرضا اكبري،
دكتر غلامعلي كليدري، دكتر نريمان شيخي، انتشارات سازمان اقتصادي كوثر، چاپ
اول، تهران ، 1375
بنده علی(نوه نظامعلی ف) پس از در گذشت پدربزرگ مسئولیت به روز رسانی این سایت را بر عهده گرفتم. ان شا الله اندکی بتوانم، راه ایشان را بروم. مطالب بکر و تازه را در وب ما بیابید.